Voor de gemeente Vlaardingen maakte ik het Statistisch Jaarboek 2010, een naslagwerk met alle cijfers over de stad. Honderden tabellen, grafieken en kaarten, allemaal in één systeem zodat je ze met elkaar kunt vergelijken.
-
Een statistisch jaarboek leest niemand van voor naar achter. Mensen zoeken iets op. Hoeveel mensen wonen er in mijn wijk, hoe is de leeftijdsopbouw, hoe verhoudt Vlaardingen zich tot de buurgemeenten. Het boek moet dus vooral makkelijk doorzoekbaar zijn en overal op dezelfde manier werken.

Dat laatste is het echte werk geweest. Er zitten honderden tabellen en grafieken in, en als die er allemaal net iets anders uitzien kun je ze niet meer met elkaar vergelijken. Alles is daarom opgebouwd uit hetzelfde systeem: één kleur in verschillende tinten, een vaste opbouw voor de tabellen, een vaste plek voor de bronvermelding en een doorlopende nummering per hoofdstuk. Wie één grafiek kan lezen, kan ze allemaal lezen.

Cijfers vertellen alleen niet waar iets gebeurt. Daarom staan er ook kaarten in, met de gegevens er direct overheen. De samenstelling van de huishoudens per buurt bijvoorbeeld, als cirkels die meegroeien met het aantal. Dat werkt anders dan een tabel, want mensen zoeken eerst hun eigen buurt op en zien dan pas de rest.

Voorin staat een kaart met alle wijken en buurten en hun namen, en een korte geschiedenis van de stad vanaf 3900 voor Christus. Die pagina's leveren geen cijfer op, maar ze geven de lezer wel iets om zich aan vast te houden voordat de tabellen beginnen.
Door het bij één kleur te houden en alleen met tinten te werken blijven de grafieken rustig, en blijft ook een pagina met vier grafieken naast elkaar leesbaar.